پائیز برگ ریزاننسل بهاری مناندوهگین و تنهافصل نداری منبا واژه های وحشیاز بندگی مگوییدبا کرکسان چه حاجتشعر قناری منعهدی که واژه با ماعهدی که بسته بودیمآری قرار این بودتا بی قراری منما کشتگان مهریم در صبح دیر سعدیاز شب پرستی توتا روزه داری منمن شیر پنجشیرم با صدهزار طالب میجنگم و نیامدیاری به یاری منه...

کاش روح واژه ی شب را  تو هم پیدا کنیتا میان قصه هایت جا   برایش وا   کنیروح چون کوهی که در احساس تو جان می دمدمی توانی با دوبیتی صخره را معنا کنیکاش می شد واژگون سازی تمام دفترتشعر پردردی بسازی درجهان غوغا کنیدیگر از سوز عطش آتش نمی دیدی مسیرکاش می شد آتش بر جاده را  دریا کنیبار دیگر چشمهای ما  خیان...

مثل فلسفهمثل شعرمثل ریاضیمثل ... عشقحداقل برای منبرای شاعری مبهوتشما نفهمیدیدما هم نمی فهمیمکه دنیا دنیای نفهمیدن استمثل چیزی که حالت را خوب کنددلت را صافراستش خیلی حالم خوش نیستشاید مریض شده امتو خوب باشبرایت امیدوارمکه امید حالت را بهتر می کندمثل یک ساز غمگینکه بین این سر و صداغمگینت می کندکه دنیا...

دستی کشد این سو کشان مستی کشد آنسو کشان وقت نبردی خون فشان وقت نبردی خون فشان این سو اهورا میشود آماده ی رزمی که میگیرد نفس آن سو هنر در تنگنای بی نشان اهریمن دون خون و آتش کرده دریا را کشتی

مادر پرنده ایست که می خواند بر صخره های سنگی طوفانی مادر ستاره ایست که می رقصد در آسمان ابری ظلمانی مادر طراوتیست که می ماند بر گرمگاه بیشه ی پر مهری مادر ترانه ایست سرور انگیز سازی شبیه بیدل و کاشا

یک شب از سوز و تب اسفند ماه تازه نارنجی به قصری یافت راه هاج و واج از رنگ ها و نقش ها در میان پرده ها و فرش ها دید نقشی در نکورویی یکیست گفت ای زیباترین نا

دیگر نیازی به لباس های سپید نیست کافیست با آسمان باشیم کافیست مثل زمین باشیم "عین" بی نقطه و گشوده زبان همدم آفتاب پاییزی "شین" پر نقطه و نشسته چنان چون برآشفت کردن چیزی "قاف" قهر از غروب قصه شب کنج

دیگر دوچرخه من به سراشیبی رسیده است بادهای نیرومند از هر سو که می خواهید بوزید ترس را در وجودم سرکوب کرده ام آسمان عصبانی هر چه می خواهی نعره بزن شرم از صورتم رفته ابرهای سیاه پوش هرچه می خواهید آب

طنین سرد خزان ساز تک ترانه ی تو که بغض و گریه و تشویش تک بهانه ی تو خروش عشق گرفته همه کرانه من چرا گرفته تب درد هر کرانه ی تو ؟ حدیث جود و جفا ماند بر زمانه ما گذشت عمر و نشان داد این زمانه ی تو غرو

دستی کشد این سو کشان مستی کشد آنسو کشان یک رستخیزست این نبرد خوفناک خون فشان این سو اهورا میشود آماده ی رزمی که میگیرد نفس آن سو هنر در تنگنای بی نشان اهریمن اکنون پر ز آتش کرده دریا را کشتی شکسته باد نفرین کرده دریا را فریاد برخیز انتقام سخت میخواهیم از هر سو وزان

سرمست از یک دشت شب بو کورونابینا شدماز نیستی تا هستیِ او کورونابینا شدم گنجشک های کوچه فهمیدند انسان جاهل استدر چنگ گرگی مثل آهو کورونابینا شدم با شعرهای مبهم تو دست را پر کرده امبا فتنه های چشم و ابر

بهار شهر ما بی شادی اومدنه ناز اومد نه با آبادی اومدمن از بارون سراغت رو گرفتمصدا زد مژده ی آزادی اومدبهار بلبلان ساز است و آوازکه می بارد به بستان نغمه ی سازبهار ما ولی سوز است و دلسوزکه می سوزد درون

دیگر نه دفتر شب ما آشیانه اتنه واژه های تازه ی ما آب و دانه اتدیگر نه شعر و نامه و نه نام ما ببردیگر نه بحث حافظ و نه عارفانه اتاینجا خداست قاضی رفتار بین ماحق با من است یا غزل جاودانه ات!آن خاطرات شع

اسیر تیغ گناه و نگاه پرآهم "که سیب چشم تو دیگر نموده گمراهم" درعمق سینه ی زنجیرهای پربرقت "دچار نیمه شب و سایه های بیگاهم" حضور توست درین قلعه ی نفس گیرم تو ایستادی و من مات قلعه و شاهم و تیر آه

چشم هاي سرخ خيره بر جادهاز داغ رد پاي يک مسافردندان هاي گره خوردهدر فشارغصه هاي بي فايدهانگشت هاي فشرده پنجه در گلوروح ساده لوح در خيال وعده هاي دورآشفته ذهن دخترينگاه بهت و حسرتيو آينده اي پر از غبار

دستکشامو برداشتم و راه افتادم . به حیاط رسیدم دیدم کف خیسه ، یه نگاه به بالا کردم . آسمون ابری بود ، معلوم بود بارون باریده و قطع شده ، توی دلم گفتم : می خوای برگرد . امروزو بی خیال شو ، ها ؟ بعد س

پیش از آنکه همسرم اضافه های انباری را دور بریزد ، بین کاغذ مچاله ها، سررسید قدیمی نظرم را به خودش جلب کرد. ، سررسید باوفایی بوده که برای سه سال از آن استفاده کرده بودم .چند برگ آن را با نم کردن انگشت

به افتخار سردار قاسم سلیمانیتاریخ ما با ما چه می گویدتاریخ ما از ما چه می خواهدبادها هر صبح دم با ما چه میگویندهر پیچش بادی میان دشت ها سوز صدای ناله ای از قرن هاستانگار تابوتی کنار گوش من وزوز کنان ب

کوه ، کوه یخی به حالت زارسرد و غمناک ایستاده کناریخ خروارها سکوت به لبقلم آراستی به مشکی شبخیره ای با سوال می نگریمرده ای در خیال می نگریسالها هر چه هست دیماه استبرف و سرما و سوز در راه استشده دریا ب

پروانه هاای میهمانان سرور انگیزای میهمانانی که باران رابرای مردمان سالها در حسرت بارانباز ارمغان آورده ایدو شوکت راامید و عشق و برکت رافراوان شو فراوان شو فراوان تا از انبوهتدشمنان سرزمین منبهراسنددام